Een op de vijf vrouwen is in haar leven verkracht
Het aantal vrouwen dat seksueel mishandeld of verkracht wordt, blijft stijgen in alle Europese landen. Een op de vijf vrouwen is in haar leven verkracht, en uit wanhoop dient een overgrote meerderheid van die slachtoffers geen klacht in. Veel vrouwen dragen deze tragedie heimelijk in stilte en hebben het gevoel dat zij degenen zijn die iets fout hebben gedaan. Wat voor samenleving zijn wij als we onschuldige mensen met zoveel ellende opzadelen?
We kennen allemaal wel iemand die slachtoffer is geweest van verkrachting of we hebben het zelf meegemaakt. De ergste nachtmerrie van iedere ouder is om hun dochter in zo’n kwetsbare positie te zien verkeren. Wat kunnen we eraan doen? We moeten een einde maken aan de straffeloosheid en de moed hebben om onze bestaande wetgeving te verbeteren. Waar ik mij enorm aan erger, is het gebrek aan sense of urgency bij zoveel mensen die de macht hebben om hier iets aan te doen.
Stel je voor wat we deze vrouwen aan bescherming onthouden
Stel je eens voor: als je over straat loopt, of het nu donker is of niet, is het dan niet duidelijk dat elke vrouw, meisje of tiener die passeert een mogelijk slachtoffer is? Stel je voor wat we deze vrouwen aan bescherming onthouden. Ook vandaag de dag blijft de kans groot dat ze vóór hun 15e seksueel misbruikt worden en dat er geen gerechtigheid komt.
Wat ik daarom niet begrijp, en nooit zal tolereren, is de neiging om te aarzelen als het erom gaat meisjes ondubbelzinnig te beschermen met de juiste wetgeving en de juiste toepassing ervan. Het is een schande dat het in Europa en in deze wereld, tot op zekere hoogte, nog steeds gevaarlijk is om als vrouw geboren te worden. Hebben we niet genoeg bewijs?
Kiezen voor beschermen van vrouwenrechten
Heeft deze blinde onderwerping aan de wet van de jungle niet lang genoeg geduurd? Op Europees niveau is het moeilijk om consensus te vinden over de bescherming van vrouwen tegen seksueel geweld. Hoe moeilijk kan het zijn om ervoor te kiezen om de rechten van vrouwen te beschermen? Het is duidelijk dat zij die heel goed weten dat ze er nooit slachtoffer van kunnen worden, er geen prioriteit van willen maken.
Het is altijd gemakkelijker excuses te vinden om niets te doen dan om manieren te zoeken om wél te handelen en ervoor te zorgen dat de geschiedenis zich niet herhaalt. De rigide manier van denken van de tegenstanders frustreert mij enorm.
Of het nu over veiligheid op straat en thuis gaat, of de afhandeling door politie en justitie, we komen geen stap verder. In het buitenland willen we anderen wel enthousiast vertellen wat zij moeten doen zonder eerst onze eigen tekortkomingen aan te pakken. Verkrachting is verschrikkelijk en betekent een levenslange opsluiting van het slachtoffer in een onzichtbare cel. Het slachtoffer zal altijd bang zijn en anderen moeilijk kunnen vertrouwen. Verkrachters pakken een deel van je leven af.
Als ik slachtoffers hoor dan krijg ik koude rillingen en wil ik zoveel doen om het te bestrijden. Wij moeten allemaal beseffen dat verkrachting de wereld uit moet. Als samenleving moeten we vrouwen en meisjes macht over hun eigen lichaam geven. Daar hebben ze recht op.
Deze column verscheen op zaterdag 25 april 2026 in De Telegraaf.
