Uiteraard sta ik voor de rechten van iedereen, zeker ook die van LGBTQIA+-mensen. Echter, als we het hebben over vrouwenrechten, dan moeten we gefocust blijven. Het moet over vrouwen gaan. Over het geweld dat ze nog altijd meemaken en de oplossingen die niet komen.
Het moet over femicide gaan
Over femicide. Over verkrachtingen, over gedwongen huwelijken. Over huwelijkse gevangenschappen. Over de sharia en de basisrechten die dagelijks geschonden worden. Over parallelle justitiesystemen en hoe we deze moeten aanpakken opdat elke vrouw, elk meisje toegang heeft tot justitie. Want justitie moet geen voorrecht zijn, maar een recht.
Wanneer we hiervoor gaan vechten, ben ik absoluut niet geïnteresseerd in de partijpolitieke standpunten en gevoelens van geobsedeerde mensen die zich per abuis feminist noemen. Dan wil ik echt dat we concreet uitzoeken hoe we samen, ongeacht onze politieke achtergrond of verschillen, de vreselijke positie van vrouwen kunnen verbeteren door aan de wetten te werken en goede afspraken te maken, wetten over vrouwen.
Focus op vrouwen, het gaat om de vrouwen.
De naam van de conferentie zegt het zelf ook. De status van de vrouw. Daar gaat het over. Ik ben het beu dat het dan altijd over andere zaken gaat, waardoor de essentie verwatert.
76 jaar geleden publiceerde de Franse filosofe Simone de Beauvoir haar meesterwerk over vrouwenrechten, De Tweede Sekse. Ook daar stelde ze al de vragen: wat is een vrouw? En bestaan vrouwen? Ze vond wel dat ze bestonden. Ze pleitte voor een revolutie voor de rechten van vrouwen wereldwijd.
Haar inzichten en haar boek blijven vandaag de dag helaas nog altijd even relevant. Veel van de zogenaamde feministen van nu laten vrouwen gewoon in de steek. Ze zijn bezig met politieke revanche.
"Vrouwen zijn altijd al slaven van mannen geweest, of in ieder geval hun vazallen. De twee geslachten hebben de wereld nooit echt gelijkelijk gedeeld. Ook vandaag nog blijven vrouwen vaak stevig benadeeld, al is hun status gelukkig wel aan het veranderen. In bijna geen enkel land is hun rechtspositie identiek aan die van mannen. Zelfs als de rechten van vrouwen in abstracto worden erkend, verhindert een lange traditie dat ze in het dagelijks leven ook concreet worden ingevuld. Europese vrouwen zagen vooruitgang." Dat schreef Simone de Beauvoir in haar boek De Tweede Sekse.
"Vrouwen op de achtergrond geraakt"
Ik zie nu achteruitgang. De rechten van vrouwen moeten nog altijd verdedigd worden, maar tegenwoordig lukt het gewoon niet. Elk verhaal over vrouwen wordt afgeleid door andere kwesties. Vrouwen zijn op de achtergrond geraakt, zelfs als het verhaal eigenlijk over hen zou moeten gaan. Zelfs binnen vrouwenrechtencommissies in parlementen zijn vrouwen een bijzaak geworden. Ik vind het pijnlijk en gevaarlijk.
Zelf heb ik in mijn eigen leven en in mijn wijde omgeving als tiener veel in gang kunnen zetten dankzij de inspirerende woorden van Simone de Beauvoir. Tegenwoordig klinken die nog altijd even luid en de lijst van wat veranderen moet, blijft lang.
"Vrouw onvoldoende vertegenwoordigd"
Vrouwen hebben geen of onvoldoende beslissingsrecht over hun lichaam of hun leven. Ook anno 2026 zijn vrouwen in alle sectoren onvoldoende vertegenwoordigd in machtsposities, zowel in het bedrijfsleven als in de politiek.
De wijze waarop veel jongens opgevoed worden, blijft een serieuze impact hebben op de wijze waarop vrouwen in onze samenleving behandeld worden. Seksisme, verkrachting, perceptie, noem maar op. Elke vrouw heeft iets meegemaakt. Het gevaar komt tegenwoordig ook van structuren die worden verondersteld vrouwenrechten te verdedigen.
Dit alles komt telkens opnieuw bij me op wanneer ik in een vergadering zit over vrouwenrechten en van alles hoor behalve over die concrete rechten van vrouwen. Dan is het probleem niet meer de slecht opgevoede jongen, maar de hypocriete feministe.
Ik lees over vrouwen die in hun eigen huis op gewelddadige wijze vermoord worden door hun echtgenoot. Vrouwen die gedwongen in een huwelijk moeten blijven. Vrouwen die naar justitie stappen na een verkrachting en achterblijven met lege handen en zonder gerechtigheid. Vrouwen die gestalkt worden en nooit geloofd worden.
Meisjes die minder eten krijgen dan jongens en thuis tweederangsburgers zijn. Meisjes die zich van jongs af aan moeten bedekken omdat ze leren dat hun lichaam een schande is en lustobject, ze leren dat ze verantwoordelijk zijn voor het gedrag van mannen. Meisjes die gedrogeerd worden en zonder toestemming misbruikt, terwijl de wet zelfs op EU-niveau onvolledig is om die meisjes optimaal te beschermen.
Naast huiselijk geweld is er ook nog de straatagressie. Er is discriminatie op het werk. Er zijn verkrachtingen die onbestraft blijven. We denken in Europa graag dat wij het op dat vlak beter doen dan de rest van de wereld, maar de waarheid is dat ook wij ontzettend veel vrouwen en meisjes in de steek laten. In heel Europa stapelen de slachtoffers zich op. Het komt met de regelmaat van de klok in de krant, en het lijkt zo wel deel uit te maken van het leven. Passief geaccepteerd. Dit kan niet. We moeten de hele cultuur tegenover geweld veranderen.
Maar wanneer gaan we het eindelijk echt opnieuw hebben over vrouwenrechten?
Deze column verscheen op zaterdag 14 maart 2026 in De Telegraaf.
