Het is goed dat dit voorstel opnieuw op tafel wordt gelegd. Maar laten we vooral heel eerlijk zijn over wat daarvoor nodig is.
Voor een duurzame vrede is immers meer nodig dan enkel wat naïeve symboliek, en met een eenzijdige erkenning zonder voorwaarden raken we er al evenmin.
Niet met Hamas aan de macht. Niet met wat de Palestijnse Autoriteit nog altijd toelaat in de schoolboeken: het doorgeven van antisemitisme en het verheerlijken van terrorisme.
Schoolboeken die dan nog door Europa gefinancierd worden, zonder voldoende controle. De vraag is immers om welk Palestina het dan gaat. Het Palestina van Hamas?
Israëliërs nog steeds gegijzeld door Hamas
Als lid van het Europees Parlement, als mensenrechtenactiviste en als mens, zie ik dagelijks hoe belangrijk het is dat we niet wegkijken van de complexiteit.
Ik voel de diepe pijn van Joodse families die nog steeds wachten op nieuws van hun geliefden, gegijzeld door Hamas sinds 7 oktober 2023. Intussen al ruim anderhalf jaar geleden.
De beelden van verwoeste dorpen, van dansende jongeren die vermoord werden of van kinderen die werden meegenomen als oorlogstrofeeën, branden op mijn netvlies.
Net als de beelden van burgers in Gaza, gevangen tussen bommen en extremisme. Zo veel onschuldige levens die verwoest werden.
Tweestatenoplossing moet veiligheid brengen voor Israël én de Palestijnen
Een tweestatenoplossing? Jawel. Maar dan een échte oplossing. Niet eentje op papier, maar een akkoord dat veiligheid, erkenning en vrede brengt. Voor Israël én voor de Palestijnen.
En daar zijn voor mij enkele voorwaarden aan verbonden. Om te beginnen: Hamas moet weg. Volledig. Deze terroristische organisatie heeft geen plaats aan een onderhandelingstafel of boven een persbericht, zoals je soms leest in Europa.
Hamas is de vijand van zowel Israël als van het Palestijnse volk, maar net zo goed van het Westen. Deze terreurbeweging gebruikt vrouwen en kinderen als menselijk schild en verkracht - letterlijk en figuurlijk- de toekomst van haar eigen mensen in naam van de haat.
Die haat wordt doorgegeven via het onderwijs. Wij betalen, maar het zijn niet bepaald de westerse waarden die onderwezen worden. Geen van ons zou willen wonen in de buurt van een plek waar Hamas operationeel is.
Saoedi-Arabië, Egypte, Jordanië hebben sleutelrol
Ten tweede: een Palestijnse staat kan pas worden erkend als die ook een duidelijke territoriale afbakening krijgt, en een legitiem leiderschap dat geweld afzweert en erkend wordt door de internationale gemeenschap én de Arabische buren.
Saoedi-Arabië, Egypte, Jordanië: zij spelen hier een sleutelrol. Pas als zij Israël erkennen, kunnen we écht vooruit. Vergeet niet: in het hoofd van Hamas en hun aanhangers mogen Joden, andersgelovigen en ongelovigen niet bestaan, en Israël al evenmin. Dat is het idee achter de radicale islam die hun terrorisme voedt.
’Stop financiering UNRWA’
Europa moet ook stoppen met de blinde financiering van instellingen die het extremisme voeden. Het UNRWA (United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees in the Near East), dat in diskrediet raakte door banden met Hamas en daders binnen haar rangen, is daar een pijnlijk voorbeeld van.
Hulp moet naar de onschuldige gezinnen gaan, niet naar ideologie of naar terroristen. Daar worden de Palestijnen zelf ook niet beter van. Ook zij en hun kinderen verdienen het om in vrede te leven. Ook zij zijn gijzelaars van Hamas en van andere terreurgroepen.
Last but not least: de terugkeer van de gegijzelden moet een absolute prioriteit zijn. Een duidelijke conditio sine qua non zelfs. Vrede bouw je niet op de rug van wie gemarteld, misbruikt of ontvoerd is. Zonder gerechtigheid voor hen is er ook geen erkenning.
Bart De Wever en Emmanuel Macron nemen voortouw
Ik heb respect voor wie in de politiek moeilijke thema’s niet uit de weg gaat. De Belgische premier Bart De Wever en andere EU-leiders, zoals de Frans president Emmanuel Macron, erkennen de druk, nemen het voortouw en spreken zich uit. Met nuance. Dát is leiderschap.
De Wever is nog een stuk duidelijker: hij steunt het plan van Macron, maar stelt terecht dat het niet over een vrijblijvende erkenning gaat. Dat is een belangrijk signaal.
Want wie Israël vraagt een Palestijnse staat te erkennen, moet tegelijk eisen dat de tegenpartij het bestaansrecht van Israël evenwaardig aanvaardt. Zonder die wederkerigheid zal vrede niet meer dan een illusie blijven.
De Joodse meisjes mogen niet meer beschouwd worden als prooi, hun zonen niet als ongedierte. Want laat ons dit nooit vergeten: zonder 7 oktober was er nu ook geen oorlog. Dat is de tragische en pijnlijke waarheid, zowel voor de Israëliërs als voor de onschuldige Palestijnen.
’Antisemitisme niet bagatelliseren’
Het is vandaag niet populair om dit te zeggen, dan word je al snel persona non grata verklaard, maar ik zeg het toch. Uit overtuiging en op basis van de feiten.
Ja, ik blijf solidair met álle onschuldige slachtoffers, aan beide zijden van deze tragedie. Maar ik blijf ook onwrikbaar in mijn overtuiging dat antisemitisme nooit bagatelliseren mag worden, dat vrouwenrechten universeel zijn, dat verkrachting als oorlogswapen ondubbelzinnig aangeklaagd moet worden en dat vrede niet mogelijk is zolang geweld beloond wordt.
Een tweestatenoplossing moeten we allemaal willen, er is geen andere weg. Maar wel met open ogen. Voor rechtvaardigheid. Voor vrede. En voor de toekomst van twee volkeren die al veel te lang gegijzeld worden door extremisme.
Deze column verscheen op zaterdag 10 mei 2025 in De Telegraaf.
