Abortus met de dood tot gevolg
En dat laatste bedoel ik letterlijk: van voor hun geboorte tot aan hun dood worden talloze vrouwelijke baby’s, dochters, tienermeisjes, moeders en grootmoeders op een vreselijke manier gedomineerd door hun verwekkers, vaders, broers, zonen, mannelijke familieleden en de hele patriarchale omgeving waarin ze wonen en leven.
Denk aan foeticide, ongeboren meisjes die doelbewust geaborteerd worden vanaf het moment dat hun geslacht bekend is. Denk aan infanticide, het vermoorden van pasgeboren meisjes omdat ze in de ogen van hun ouders minderwaardig zijn. Denk aan tieners die verstoten worden omdat ze misbruikt werden.
Ik was een tiener toen ons buurmeisje Kadi, met wie ik samen op de basisschool gezeten had, verstoten werd omdat ze zwanger was. Midden in de nacht hoorden we haar vader roepen en haar moeder huilen. Kadi werd meteen op straat gezet, met haar spullen in een lendendoek.
Schoolmeisjes gingen toen dood omdat ze abortus probeerden te plegen. Mensen zeiden dan: "Het was een abortus." Net zoals ze hadden kunnen zeggen: "Het was malaria" of hier in het Westen, "Het was een ongeluk".
Recht op abortus
Maar hoe raakten ze zwanger? Dat is de vraag die niet werd gesteld. Ze werden grotendeels misbruikt. Het misbruik werd niet aangeklaagd. Zelfs als de meisjes legaal toegang zouden hebben tot abortus, waar ik ook altijd voor gestreden heb, zouden ze het niet krijgen. Omdat ze niemand hebben die voor hen gaat opstaan in de medische wereld.
Het blijft moeilijk om nieuwe wetten te implementeerden. De praktijk heeft me snel geleerd dat de kans op goed onderwijs en de capaciteit om voor jezelf op te komen meer levens kan redden. Dat neemt niet weg dat het recht op abortus een belangrijk recht is. Maar wat heb je als je alleen dat hebt?
Sommige zogenoemde feministen in het Westen snappen het niet. Hun acties over abortus vind ik ronduit hypocriet. Het is makkelijk om vanuit eigen comfort te denken dat iemand die honger heeft in eerste instantie abortus nodig heeft als eerste basisrecht en dat omdat wij het hier bepalen, men het elders gaat implementeren.
Abortus heeft niet overal dezelfde betekenis. In India bijvoorbeeld gaat het vaak om genderselectie voor de geboorte. Mensen willen geen meisjes ter wereld brengen. In mijn boek De tweede helft schreef ik al over deze gendercide.
In India heeft de praktijk van gendercide tot vreselijke gebruiken aangezet. Agressieve radiologen met mobiele toestellen trekken daar naar het platteland om het geslacht van de foetus vast te stellen, en om ze te laten aborteren ondanks het feit dat deze praktijk strafbaar is volgende de Indiase wet.
Geslacht van foetus vaststellen
In 2006 werd er voor het eerst een dokter aangeklaagd en veroordeeld voor abortus op basis van sekse. Dr. Anil Sabsani werd betrapt op het nemen van scans om het geslacht van de foetus te bepalen, en op het uitvoeren van seksegerelateerde abortussen. Hij vroeg ongeveer 30 euro om het geslacht van de foetus bekend te maken zodat de families konden beslissen over het recht op leven en dood van de foetus. Als het een meisje was, stelde de arts meteen proactief een abortus voor, zelfs bij vrouwen die bijna gingen bevallen.
Uiteindelijk werd hij veroordeeld tot twee jaar cel. Slecht twee jaar. De praktijk gaat door en niet alleen in India. Het is een schending van de rechten van vrouwen en van hun ongeboren kind.
Mensen die denken dat de Europese Unie in de plaats van de lidstaten moet kunnen beslissen over ethische thema’s negeren de nationale soevereiniteit.
Ontwikkelingssamenwerking
En mensen die willen dat de EU overal ter wereld gaat betalen voor abortus vergissen zich. Je weet niet waarvoor je betaalt. En bovendien zou ik liever willen dat de EU in haar plannen voor ontwikkelingssamenwerking landen ondersteunt met educatie en toegang tot zorg, wat meisjes helpt om geen prooi te worden van oudere mannen en van verkrachting binnen hun gemeenschap.
Allereerst moeten mensen de mogelijkheid hebben om te overleven. De mensen die alleen maar aan abortus denken, moeten beseffen dat er heel veel jonge meisjes van migratieafkomst nog misbruikt en uitgehuwelijkt worden in het buitenland of op EU-grondgebied. Daarover hoor je niets van deze zogenaamde feministen.
Ik steun het recht op abortus en zal dit altijd verdedigen en beschermen. Wat ik niet steun, is het recht op misbruik en de lafheid van zij die problemen niet grondig willen aanpakken en in plaats daarvan komen zwaaien met schijnoplossingen.
Bijvoorbeeld Europa, namens alle soevereine lidstaten, besluiten laten nemen over zaken die niet eens tot haar bevoegdheden behoren, en wereldwijd met andermans geld abortus financieren.
Een jong meisje in een arm land heeft in eerste instantie onderwijs en veiligheid nodig. Het gebrek aan empathie van sommige mensen hier, voor vrouwen in het buitenland is schrijnend. Stop gewoon eens met navelstaren. Laat het eindelijk echt over die vrouwen en meisjes gaan.
Ik denk dat vrouwen baas zijn over hun eigen lichaam. Ze mogen zelf bepalen of ze al dan niet klaar zijn om moeder te worden. Dit sluit seksesegregatie uit. Dit sluit ook het idee uit dat abortus een voorbehoedmiddel is.
Deze column verscheen op zaterdag 27 december 2025 in De Telegraaf.
