Salman Rushdie doelwit van religieus fanatisme Hadi Matar
In 1989 sprak de Iraanse ayatollah Khomeini een fatwa tegen hem uit, na de publicatie van zijn boek De duivelsverzen. De auteur leeft dus al bijna dertig jaar onder continue bewaking, moest vanwege de doodsbedreigingen jarenlang op geheime adressen wonen en zag zich gedwongen voortdurend te verhuizen.
Salman Rushdie is niet de enige. Veel denkers en auteurs in Europa ondergingen de voorbije jaren hetzelfde droevige lot, maar intussen kijken we hier collectief weg van het kernprobleem: de radicale islam.
In het geval van Rushdie is de dader nu eindelijk veroordeeld tot 25 jaar cel. Maar het échte, onderliggende probleem blijft. We ontkennen, onderschatten of normaliseren zelfs het geweld dat voortvloeit uit de radicale islam. Hadi Matar, de extremist die Rushdie neerstak, sympathiseerde met de Iraanse ayatollahs en gaf eerder ook al aan dat Rushdie de islam beledigd zou hebben.
De veroordeling van Hadi Matar verhult het echte probleem
Maar volgens sommige media ’gaf de dader geen motief op voor zijn daad’. Wat hebben we eigenlijk nog meer nodig? Rushdie werd al jarenlang bedreigd, vanuit extremistische moslimhoek werd openlijk opgeroepen om hem het zwijgen op te leggen omdat hij een godslasterlijk boek zou hebben geschreven.
Maar toch blijven sommige westerse media het daglicht ontkennen. De wortels en ingrediënten voor dat soort geweld blijven liggen dus niet enkel in de manier van denken van de daders, ze blijven ook voortbestaan in de wijze waarop wij er hier mee omgaan en erover rapporteren.
Radicale imam Mohamed Toujgani krijgt Belgische nationaliteit
Uitgerekend in de week waarin de man die Rushdie wilde vermoorden veroordeeld werd, bevestigde het Hof van Cassatie in België dat de radicale imam Mohamed Toujgani nu toch de Belgische nationaliteit kan krijgen. De rapporten van de Belgische Staatsveiligheid over de man, die nota bene in 2021 al werd uitgewezen na beschuldigingen van extremisme en spionage, zouden juridisch gezien onvoldoende concreet zijn.
Om het plaatje even duidelijk te schetsen: de imam woonde al sinds de jaren 80 in België, maar spreekt vandaag nog altijd geen van de drie landstalen. Hij was actief in een van de grootste moskeeën van het land, in Molenbeek, in een taal die we niet verstaan, en de Belgische Staatsveiligheid bestempelde hem na onderzoek als ’conservatief met radicale contacten’.
Daarvoor verwees ze onder meer naar een antisemitische uitspraak in een video uit 2009. In 2021 werd hij dan finaal het land uitgezet, maar twee jaar later oordeelde het toezichtsorgaan van de Belgische veiligheidsdiensten dat de Staatsveiligheid onvoldoende concrete bewijzen kon aanvoeren. En deze week besliste de hoogste Belgische rechtscollege dus dat hij nu toch de Belgische nationaliteit kan krijgen.
Belgische zaak-Mohamed Toujgani roept fundamentele vragen op
Hebben we nog meer bewijs nodig dat ons beleid rond nationaliteit tegenwoordig op bijzonder wankele benen staat? En kan je het al die mensen die zich hier nu héél veel vragen bij stellen dit kwalijk nemen?
Ook ikzelf vind deze vragen bijzonder gerechtvaardigd. In dit soort dossiers mogen we niet balanceren op de rand van de twijfel, maar moeten we het beestje bij de naam durven te noemen. De nationaliteit is immers geen vanzelfsprekend recht, het is niet zomaar een vodje papier. Je verdient die door aan te tonen dat je onze waarden deelt: vrijheid, gelijkheid, rechtsstaat, mensenrechten.
Importbruiden en sharia
Helaas is Europa te lang te naïef geweest. We hebben parallelle gemeenschappen laten groeien die van de welvaart genieten maar de waarden verwerpen - die apart leven met buitenlandse media, importbruiden en elementen van de sharia in het dagelijks leven.
Dit gaat niet over religie of afkomst. Het gaat over de bescherming van onze samenleving en over het versterken van het vertrouwen in de rechtsstaat. Wie het burgerschap aan deze gevaarlijke imam gunt, moet eens goed nadenken. En dit geldt net zo goed voor wie geschokt was door de vreselijke aanslag op Rushdie, maar tegelijk elke kritiek op de islam de voorbije jaren afdeed als islamofobie.
Deze column verscheen op zaterdag 17 mei 2025 in De Telegraaf.
