Een gevaarlijke man dus, die imam, en enkele jaren geleden werd zijn verblijfsvergunning in België dan ook ingetrokken op basis van een rapport van de staatsveiligheid. Maar zie: nu kreeg hij toch de Belgische nationaliteit en mocht hij gewoon terugkeren naar België, met een knuffel van justitie er bovenop. Deze week landde hij in Brussel, opgewacht door zijn aanhangers. Voor hen is hij een held.
Ik kan daar met mijn verstand niet bij. Iemand die een gevaar vormt voor onze veiligheid en van wie de verblijfsvergunning werd ingetrokken. Iemand die tot 2032 een inreisverbod voor België kreeg, mag zich vandaag Belg noemen. Hoe kunnen we in dit land dan nog spreken van rechtszekerheid en veiligheid?
Toujgani in een adem genoemd met Syriëstrijders
Ik weet amper waar ik moet beginnen, maar wat ik vandaag voel is een mix van verontwaardiging, teleurstelling en bezorgdheid. Toujgani werd in één adem genoemd met de Syriëstrijders Abdelhamid Abaaoud en Chakib Akrouh. Zij kwamen in zijn moskee over de vloer alvorens ze naar Parijs trokken voor de dodelijke aanslagen van 2015, net zoals de broers Salah en Brahim Abdeslam overigens.
Hij had contact met extremistische figuren zoals Abu Qatada (Al-Qaeda), Mohamed Fizazi (Casablanca-aanslagen) en Abu Ishaq Al Huwayni (een voorstander van slavenmarkten). En hij werd ook in verband gebracht met rekruteringsnetwerken voor de jihad: onder meer wegens een bezoek aan Afghanistan en contacten met leden van de terroristische Hofstadgroep.
Last but not least werd hij er door de Belgische Staatsveiligheid ook nog van verdacht in België te spioneren voor Marokko. Op basis van al deze signalen trok België in 2022 zijn verblijfsvergunning in en kreeg hij een inreisverbod van 10 jaar. Tien jaar dus!
'Niemand staat boven justitie'
Hoe kan het toch dat deze verschrikkelijke man zich nu officieel 'Belg' mag noemen? Hoe kunnen wij burgers ons nog veilig voelen, in de wetenschap dat iemand met criminele banden in Molenbeek opnieuw haat mag prediken, en zich nu opnieuw vrij onder zijn aanhangers kan bewegen? Bij zijn aankomst op de luchthaven nam hij ook nog eens zelf het woord: "Justitie heeft gesproken. Niemand staat boven justitie."
Wel, mijn maag keert om! Waarom onthalen we zo iemand nog in ons land? Waarom kreeg hij nu plots toch onze nationaliteit, op basis van een rechterlijke uitspraak? Heeft hij een inburgeringscursus gevolgd en moeten we zijn gedrag en uitspraken dan maar oké vinden?
Vinden we het normaal dat iemand die totaal geen respect heeft voor de wetten van dit land, en al evenmin voor de Europese normen en waarden, hier opnieuw welkom is? Hij excuseerde zich even vlotjes voor zijn uitspraak over "het verbranden van ’zionisten", en zette die weg als een 'motionele uitschuiver'. Excuseer?
Procedureel gekonkel
Bij zijn aankomst in Brussel werd Toujgani ook met veel tromgeroffel onthaald door lokaal politicus Mourad Maimouni, een gemeenteraadslid voor de islamitische partij Team Fouad Ahidar. Alsof dit allemaal maar normaal is. Wel, ik weiger dit nog langer normaal te vinden. Als politica, maar ook als moeder, als vrouw, als burger van dit land, zeg ik: genoeg is genoeg.
We hebben recht op duidelijke grenzen. Op veiligheid. Op een beleid dat durft te zeggen: hier stopt het maar dan moet justitie wel volgen. Want we hebben recht op een gerechtelijk apparaat dat geen criminelen vrijlaat. Wie haat predikt, wie mensen in gevaar brengt, wie onze waarden met de voeten treedt, die hoort hier niet thuis. Klaar. En nee, dit is geen aanval op religie. Dit is een verdediging van onze rechtsstaat.
En ik roep iedereen op, over de partijgrenzen heen, om duidelijk te maken dat dit niet de toekomst is die we willen voor Europa. Dit is niet het Europa dat we verdedigen. Laten we nu vooral alert blijven en moediger zijn. Onze democratie is kwetsbaar. Maar ze verdient leiders die haar niet uitverkopen aan extremisme, lafheid of procedureel gekonkel zoals ze in Brussel doen.
Deze column verscheen op zaterdag 21 juni 2026 in De Telegraaf.
