Het nieuwe in- en uitreissysteem vervangt de oude paspoortcontroles en zorgt ervoor dat alle reizigers die van buiten de EU afkomstig zijn eerst hun vingerafdrukken en een gezichtsscan moeten laten nemen. Enkel niet-EU-burgers met een verblijfsvergunning of een visum voor langdurig verblijf zijn vrijgesteld van deze controle. Op termijn zal het nieuwe systeem de handmatige paspoortcontroles aan de buitengrenzen ook volledig vervangen. Bovendien zal het in realtime kunnen worden geraadpleegd door alle Schengen-lidstaten, wat natuurlijk ook een opsteker is voor onze politiediensten.
Illegalen met terroristische motieven naar de EU
Vele duizenden mensen die elke maand opnieuw met vervalste papieren en dus mogelijk ook met terroristische motieven de EU proberen binnen te komen: dat is geen detail. Het is ook een indicatie dat onze Europese grenzen allerminst waterdicht waren, wat er vanuit bepaalde hoek ook beweerd wordt over 'Fort Europa'.
Zoveel illegalen of criminelen die de EU trachten binnen te komen, bedreigen niet enkel onze veiligheid, ze ondergraven ook het vertrouwen van de burger in de overheid en in het rechtssysteem. Veel onschuldige mensen worden dan ook makkelijker misbruikt door mensensmokkelaars zonder dat we het kunnen zien. In Brussel lopen er veel minderjarigen rond die ingezet worden door drugsnetwerken en bang zijn om hulp te accepteren. Op welke manier is dat menselijk? Veel terroristen blijven op die manier ook onder de radar.
Controle buitengrenzen Europese Unie
Eigenlijk was het de bedoeling om dit innovatieve controlesysteem aan de buitengrenzen al in 2016 in te voeren na de aanslagen in Parijs en Brussel, maar de technische onderhandelingen sleepten tien jaar voort. Ook de afgelopen jaren hebben tal van terroristische aanslagen – niet zelden met jihadistische motieven – in de EU nog tientallen mensenlevens geëist. Elke maatregel die de pakkans verhoogt van potentiële terroristen die de EU gewoon via legale weg hopen binnen te komen, spaart op termijn dus ook mensenlevens.
Daarnaast blijft natuurlijk tevens de migratiedruk die gepaard gaat met mensenhandel op Europa bijzonder hoog, en moeten we illegale migratie op álle fronten bestrijden en legale wegen bieden. Via het Europese grensbewakingsagentschap Frontex investeert Europa jaarlijks meer dan een miljard euro in de versterking van de EU-buitengrenzen. Dan krijg je het aan de burger natuurlijk niet uitgelegd dat er tegelijkertijd jaarlijks duizenden mensen illegaal de EU gewoonweg binnenwandelen langs de voordeur met vervalste papieren.
Bovendien zal dit systeem er op termijn ook toe bijdragen dat onderdanen van landen die te goeder trouw zijn gemakkelijker en comfortabeler kunnen reizen. De mensen hebben daar recht op.
'Entry/Exit System is ook politiek relevant'
Last but not least: het succes van het nieuwe, hoogtechnologische Entry/Exit System is ook politiek relevant. Het is een antwoord aan de roepers aan de zijlijn die maar blijven toeteren dat Europa niet werkt, maar veelal zelf geen werkbare alternatieven aandragen. We zetten hiermee wel degelijk een stevige stap voorwaarts, en daar worden zowel de burgers als de Europese politiediensten nu beter van. Het nieuwe systeem maakt paspoortfraude en identiteitsdiefstal vrijwel onmogelijk. En het geeft de EU-lidstaten ook een nauwkeurig en actueel beeld van wie zich in het Schengengebied bevindt.
Als politica en als Europees parlementslid vind ik het mijn plicht om Europa beter te laten werken. Niet zozeer omdat ik daarmee kan bijdragen aan het redden van het Europese project, maar vooral omdat de kiezer mij een mandaat gegeven heeft om zijn of haar leven te verbeteren via weloverwogen en efficiënte nieuwe wetgeving. Ja, de EU is soms een bureaucratische mastodont en een tanker die veel te traag keert. En ja, dat is ook voor de politiek zelfs soms behoorlijk frustrerend.
Maar als politica trek ik me op aan dit soort successen. Het geeft aan dat we vanuit de EU wel degelijk een verschil kunnen maken in het leven van de Europese burger. Dat geeft hoop. Als columnist wil ik die hoop delen en nieuwe vragen stellen.
Deze column verscheen op zaterdag 4 april 2026 in De Telegraaf.
