Dit gaat om haat en geweld tegen onze samenleving, tegen haar waarden en normen. Het gaat om een transformatie waarbij dit soort zaken schering en inslag zijn. Het probleem is dat we de neiging hebben om elk incident te zien als een geïsoleerd geval, maar dat is het niet.
'Het is niet antisemitisme'
Precies om dezelfde brute redenen liep een man afgelopen donderdag rond in Londen met de bedoeling om Joodse mensen aan te vallen. Hij stak twee mannen op twee verschillende plaatsen neer en probeerde vervolgens de politie aan te vallen.
Diep vanbinnen weten we allemaal waarom Joodse scholen, buurten en instellingen in Europa zo vaak en intensief bescherming nodig hebben. Wie deze situatie aanklaagt, oogst al evenzeer haat. Het is niet antisemitisme, maar de strijd ertegen die gezien wordt als schandelijk.
Er is altijd een reden, een excuus waarom mensen antisemiet zijn. Ze zouden gemanipuleerd zijn door sociale media of het zou de schuld zijn van de joden zelf.
Sommigen hebben de moed om dit hardop uit te spreken. Anderen zwijgen of, erger nog, ontkennen de realiteit van antisemitisme. Tijdens het Nazi-tijdperk en tijdens de processen van Neurenberg of dat tegen Adolf Eichmann in Jeruzalem, hoorde men hetzelfde geluid: volgens antisemieten is hun haat altijd de schuld van iemand anders – de Joden – of van de bureaucratie of van 'het systeem'.
De twee Joodse mannen die in Londen neergestoken werden door een terrorist wilden gewoon ook een normaal leven. We weten allemaal waarom deze mannen het doelwit waren. Om wie ze zijn en omdat ze bestaan. Hoe kunnen we dit als samenleving accepteren of bagatelliseren?
Geen enkele legitieme reden
In het Europees Parlement beweerden alle partijen dat ze tegen antisemitisme zijn. Maar tegelijkertijd zeggen sommige partijen dat er iets mis is met Joden. Je kunt niet tegen antisemitisme zijn en tegelijkertijd excuses zoeken voor de daders. Je kunt niet tegen antisemitisme zijn en tegelijkertijd geweld minimaliseren.
Iedereen kan een mening hebben over buitenlandbeleid, maar dat geeft niemand het recht om iemand om wie ze zijn aan te vallen en scholen onveilig te maken. Dat is acceptatie van haat en geweld tegen de Joden en daar bestaat geen enkele legitieme reden voor.
Als je voorbij een Joodse school wandelt, lijkt die precies op een gevangenis. Het is overduidelijk waarom scholen bewaakt moeten worden, Joodse musea beschermd moeten worden en synagogen soms verborgen moeten blijven. De Joden en hun kinderen zijn altijd bang en hebben liever dat mensen niet weten waar hun gebedsplek is. Een moskee hoeft zich niet te verstoppen en de boerka’s en hoofddoeken evenmin.
Moed nodig om Joodse bestaansrecht te verdedigen
En toch, niet antisemitisme, maar verzet ertegen wordt als iets beschamends gezien. Er is maar één juiste reactie op pogingen om Joodse stemmen het zwijgen op te leggen en het Joodse bestaan uit te wissen in Europa: moed.
De moed om het Joodse bestaansrecht te verdedigen. De moed om onze beschaving te beschermen tegen de ondergang. De moed om de waarden en normen van Europa te beschermen. Dat iedereen gelijk is voor de wet en het recht heeft om te bestaan. Om in vrijheid en waardigheid te leven.
Het wordt zelfs al ervaren als agressie als je zegt dat we de Europese normen en waarden moeten beschermen. Een Europa dat voor zichzelf en zijn cultuur en geschiedenis opkomt, wordt door velen gezien als smakeloos. Deze situatie is precies wat smakeloos en absurd is.
Deze column verscheen op zaterdag 2 mei 2026 in De Telegraaf.
