In de loop der jaren is Brussel een hoofdstad van criminaliteit en islamisme geworden, waar de wet van de grootste profiteur regeert. Het is niet voor niets dat zoveel mensen uit de middenklasse de stad verlaten en dat bedrijven voor rustigere regio's kiezen, zoals Waals of Vlaams-Brabant. Daar is men minder creatief met het pesten van mensen die werken. Brussel wordt een sociaal en economisch kerkhof.
Dictatuur van de radicale islam
Het doet me pijn om te zien hoe een stad met zoveel potentieel, gelegen in het hart van Europa, zoveel steken laat vallen. De socialisten zijn hier de baas en veel jongeren kiezen voor de criminaliteit. Op de scholen heerst de dictatuur van de radicale islam en haar verstikkende ideologie, die Brussel mede kapotmaakt.
Het is schrijnend om te zien wat er vandaag de dag met sommige meisjes gebeurt. Die slachtoffers van discriminatie op basis van sekse kunnen vaak nooit ontsnappen uit hun allochtone gemeenschappen. Ze kunnen hun eigen dromen en doelen niet vooropstellen. Als ze mee teruggaan naar hun thuisland, worden ze daar niet zelden mishandeld of uitgehuwelijkt.
In de wijken zijn de allochtone jongens de baas. Eenzaamheid en agressie regeren. De ouders doen niets om er iets aan te doen. Die jongeren ontsporen gewoon. Hun agressiviteit raakt ook meisjes buiten die gemeenschap, want ze proberen hun particuliere regels te normaliseren.
Vooral daarom moeten we ons zorgen maken over de basis van politiek leiderschap in grote Europese steden zoals Brussel, maar ook in Parijs, Amsterdam, Berlijn of Londen.
Racistisch of islamofoob
Echter, wanneer je dit probleem aan de orde stelt – de vergaande en ondermijnende destructie van onze grote steden – krijg je te horen dat je racistisch bent, islamofoob en haat zaait. Dat maakt mij zo verdrietig. We moeten echt iets doen voor die meisjes en voor onze maatschappij. De jongens zouden daar ook baat bij hebben.
De juiste wetten zijn nodig, maar wetten alleen kunnen problemen niet oplossen. We moeten allereerst streng zijn op het vlak van integratie en eerlijk durven zijn over wat er vandaag in de scholen en in de wijken gebeurt. Zolang sommige politici daarbij wegkijken, zal er niets veranderen. Dat is de val van Brussel, waar persoonlijke vrijheid een taboe is geworden.
Vorig jaar verscheen het boek Allah heeft niets te zoeken in mijn klas. De auteurs, twee onderzoeksjournalisten, zouden hun boek in Brussel komen voorstellen. Dat evenement werd verboden door jongeren die zeiden dat je niet over Allah mag spreken en die tevens de auteurs bedreigden. Dat is het huidige Brussel, een ideologische jungle. Ze dreigden zelfs de boekhandel in brand te steken, waarop de boekpresentatie werd geannuleerd.
Ik heb de twee auteurs daarna uitgenodigd in het parlement. Ik heb hun boek gelezen. Wat leerkrachten tegenwoordig meemaken, is schrijnend. Je moet als leerkracht gezag hebben. Je moet kennis kunnen overbrengen, waarden kunnen meegeven. Maar als dat niet meer kan, omdat een leerkracht bang is voor zijn eigen leerlingen en omdat kinderen elkaar onderling onderdrukken als bepaalde lessen hen niet bevallen, dan zitten we met een groot probleem.
Sommige lessen worden gewoon onmogelijk. Zelfs zwemlessen kunnen niet meer doorgaan, laat staan onderricht in geschiedenis of religie. Dat is gevaarlijk, want daardoor leren andere kinderen ook minder.
Leerkrachten geïntimideerd
Daarnaast is het zo dat meisjes op school al een enorme druk ervaren. Een school zou een plek moeten zijn waar ze kunnen opgroeien, hun ambities kunnen ontplooien en waar leerkrachten als inspiratiebron worden gezien. Maar als leerkrachten geïntimideerd of zelfs bedreigd worden, en voortdurend over hun schouder moeten kijken, wordt dit onmogelijk. Dan faalt het integratiesysteem.
We moeten inzetten op succesvolle integratie, intolerantie openlijk verfoeien en duidelijk aangeven waar de grenzen liggen en die bewaken. We moeten onze leerkrachten ondersteunen en blijven nadenken over hoe we kritisch denken sterker kunnen maken dan dogma’s.
Waarden en normen beschermen
Ook wanneer misbruik (waaronder ook gedwongen huwelijken) in het buitenland plaatsvindt, moeten we hier in Europa een luisterend oor bieden aan de slachtoffers en doen wat nodig is om onze waarden en normen te beschermen.
Deze column verscheen op zaterdag 14 februari 2026 in De Telegraaf.
